I GO BANANAS FOR YOU

Hier zit ik dan op de laatste avond in mijn huis in Amstelveen. Het huis(je) wat ik drieënhalf jaar geleden kocht. Ik. Alleen. Gek genoeg voel ik nu pas dat ik trots op mezelf kan zijn dat ik dat op mijn 28e bereikt had. Hoe zonde is het toch dat we dit soort dingen altijd later pas beseffen.

Ik zit alleen op de bank en probeer naar The Voice te kijken, maar allerlei herinneringen dringen zich aan me op. Ik denk aan de vele avonden die ik hier alleen heb doorgebracht denkend dat ik nooit moeder zou kunnen worden en voor altijd moederziel alleen op de bank zou blijven zitten.  Ook denk ik aan de avonden dat ik niet thuis was én gaan en staan kon waar ik wilde zonder rekening te hoeven houden, laat staan oppas te hoeven regelen. Ook iets wat toen zo gewoon was en nu zo’n uitdaging, maar daarom wel een extra genot. Het voelt als een leven geleden dat ik dat meisje was, want man o man wat een verschil met hoe mijn leven nu is.

Mijn laatste supermarkt ervaring

Je groeit erin dat is één ding wat zeker is en ik zou voor geen goud willen ruilen met dat meisje meer. Hoewel er soms momenten zijn dat ik terugverlang naar de tijden dat ik alleen kon zijn of perfect gekapt door de supermarkt kon lopen, want wat is dat toch een verschil met nu, ik neem je mee naar mijn laatste supermarktervaring enkele dagen geleden:

Ik ben er ook zo eentje

Nu ben ik er dus zo één, denk ik bij mezelf. Een onaantrekkelijk, smoezelig hoopje mens wat onder het snot van haar peuter zit wanneer ik in de supermarkt hardop aan het opnoemen ben welke drie dingen ik niet moet vergeten. Ik duw mijn huilende peuter rond in de kinderwagen waar ze liever uit wil klimmen dan in wil blijven zitten. Uit wanhoop stop ik haar een banaan toe om er vijf minuten later achter te komen dat ze de schil aan het opeten is. Een banaan was sowieso niet de slimste keus blijkt bij de kassa als ik de half afgevreten banaan aan de kassière geef en ze met een smerige blik naar Yvé kijkt die er inderdaad ook niet meer al te fris uitziet met een halve banaan over haar gezicht gesmeerd.

Ik pak een doekje om haar gezicht schoon te maken terwijl ik me ondertussen hardop afvraag waar mijn pinpas is. Achter me verzamelt zich een groepje geïrriteerde mensen die hun boodschappen af willen rekenen en mij maar sloom vinden. Tja, de snelste ben ik niet met mijn laatste vijf werkende hersencellen en de aardigste ook niet meer. Ik reken af en probeer een manier te vinden om de veel te veel gehaalde boodschappen in de kinderwagen te proppen wat uiteraard niet lukt. De helft valt op de grond en ik kan wat gevloek niet onderdrukken terwijl ik de winkel uitloop en besef dat ik twee van de drie dingen die ik niet moet vergeten, jawel vergeten ben..

Afscheid nemen

Je begrijpt dat deze ervaring me soms doet terugverlangen naar het verleden, maar het is tijd om afscheid te nemen. Afscheid van mijn oude ik, afscheid van Amstelveen. Ik kus mijn dochter op haar hoofd terwijl ze ligt te slapen en ik ga naar bed, klaar voor de toekomst en klaar om mijn nieuwe ik te omarmen, want I AM MAMA en wat maakt dat me toch gelukkig, óók als zij onder de banaan zit en ik onder haar snot..

Lees hier meer van mijn blogs op mamaschrijft.nl

Advertenties
Standaard

Yvonne Jeanette

Ik zie haar naam op mijn scherm staan wanneer ik de tekst lees die haar ‘bedankt dat je naar de crematie bent gekomen’ kaart zou moeten sieren. Yvonne, ja dat was mijn moeder. Was of is? Ze zal altijd mijn moeder blijven zelfs nu ze er niet meer is, maar dat voelt niet zo want als ze er is, waar is ze dan nu ik haar nodig heb? De letters van haar naam beginnen te dansen op het beeldscherm en ik loop voor de derde keer vandaag met tranen over mijn wangen naar de wc op mijn werk. Als ik terug kom ben ik uitgehuild, voor hoe lang dat ook moge duren dit keer.

Het is een maand en twee dagen geleden dat ik het telefoontje ontving wat mijn leven voor goed heeft veranderd. Ik heb mezelf nog steeds niet naar de sportschool kunnen slepen en heb geen enkele rustige nacht meer gehad. Ik kijk films, ik leid mezelf af, hou mezelf voor de gek door me te storten op een nieuwe indeling voor mijn huis, door te werken of door s’avonds te wandelen naar de ijssalon. Maar de pijn gaat niet weg.. gek genoeg wordt die alsmaar groter en machtiger.

Honderd keer per dag schieten dezelfde vragen door mijn hoofd, zie ik dezelfde beelden, ruik ik dezelfde geur als in de kamer waar mama opgebaard lag, maar wat kan ik er mee? 155 mensen zijn gered door ‘Sully’ in de film die ik zag en de piloot verteld hoe veel groter dit getal wordt als je de familie van al deze mensen erbij betrekt. En dat is het inderdaad, 1 dode (excuse my language) lijkt niet zo veel, maar kijk hoeveel mensen er door geraakt zijn, hoeveel mensen met schuldgevoelens zitten en hoeveel mensen niet meer weten wat ze tegen je moeten zeggen. Het is misselijkmakend, net als het stuk cheesecake wat ik weg zit te werken achter mijn bureau. Ik eet veel te veel, dat weet ik ook wel. Ik ben 25 weken zwanger en kan moeilijk een fles wijn open trekken met een pakje sigaretten en een slaappil als gewenst toetje, dus eet ik en snap ik waarom er mensen zijn van 200 kilo die uit bed gelift moeten worden.

Life goes on zeggen ze en ik weet dat dat zo is en ik weet dat ik niet de eerste ben (en zeker niet de enige!) die hiermee moet leren leven, maar god wat ben ik kwaad! Kwaad op jou mama, kwaad op de wereld en kwaad op mezelf! Pas voor dit gebeurde had ik mezelf beloofd dat ik wat vaker moest lachen. Dat mijn leven helemaal zo slecht niet was en dat ik best wat vaker lachend door het leven kon gaan. Maar dat shot to shit.. ik ken mensen die altijd lachend door het leven gingen, maar ook nadat zij iemand verloren waren, heb ik ze nooit meer echt zien lachen.. dat doet de dood met je. Gek, want de dood is een natuurlijk proces. Waarom doet het dan zo’n pijn? Ik hoop dat er ooit weer een oprechte lach op het menu staat voor deze persoon, voor mezelf en zeker voor mijn familie. Ik hoop dat ik zal lachen -echt zal lachen- als mijn kleine meid straks naar me lacht met een gebit wat slechts uit tandvlees zal bestaan en ik voor heel even dit alles kan vergeten. Niet jou mama, maar wel alles wat er nu is veroorzaakt door wat voor jou een keuze heeft geleken…

 

 

 

Standaard

Waarom dan mama?

21 juli 11:35 uur. Ik liep net de sportschool uit van mijn wekelijkse sportlesje waar ik -zelfs met 21 weken zwangerschap- met veel plezier naartoe ging. Ik zag de gemiste oproepen en ik wist meteen dat het mis was. En dat gevoel werd bevestigd. ”Het is mis Rian’ klonk het aan de andere kant van de lijn, ‘Je moeder is er niet meer’.  Mijn zwangerschapsgloed was in één klap verdwenen. Ik ben door m’n benen gezakt en heb een tijd lang op de grond zitten huilen zoals nooit tevoren.

Ergens ben ik opgestaan, ergens hebben we de crematie geregeld, hebben we mama gewassen, aangekleed en opgemaakt. Ergens waren er vijf dagen dat ik elke dag naast haar kist zat en tegen haar kon praten. Haar kamer werd elke dag mooier met meer en meer bloemen, kaartjes, brieven en foto’s om haar heen. Ergens was daar de bewuste dag van de crematie van mijn moeder van 59 jaar die veel te jong afscheid van ons heeft genomen. ‘Hoe gaat het’? ‘Goed’ antwoordde ik slechts een kwartier later in de aula waar men zich had verzameld nadat de dienst over was. Op het moment dat ik het zei, besefte ik me dat mijn antwoord net zo dom was als het vragen hoe het met me ging. Zo zie je maar hoe wij als mensen geprogrammeerd zijn om domme vragen te stellen en domme antwoorden te geven. Natuurlijk ging het niet goed met me! En ik vraag me af of er ooit nog een dag komt dat ik oprecht kan zeggen dat het goed met me gaat.

Vandaag, amper twee weken later betrapte ik mezelf erop dat ik dacht dat ik mama moest bellen om even bij te praten. Om me op bijna hetzelfde moment te beseffen dat dat natuurlijk niet meer kan. Nooit meer kan ik mama bellen, nooit meer zal mama mijn posts liken op Facebook, mijn blogs lezen of elke foto van mijn Intsagram liken. Wat kon ik me daar aan irriteren, zoals ik me aan veel dingen kon irriteren die ze deed. Nooit beseffende dat deze dag zou komen dat ik terug verlang naar haar berichtjes/telefoontjes nu ik amper volwassen ben. Mijn jongste zusje is 25 jaar, dat is geen leeftijd om je moeder te moeten verliezen en wat vind ik dit verschrikkelijk voor haar. Want ook zij is net als ik en net als mijn andere zus en broer in één klap gedwongen om volwassen te zijn, om om te moeten gaan met verdriet en frustratie, verwarring, boosheid, onmacht en een gevoel van gemis in al onze life changing events die nog gaan komen. We blijven achter met duizend en één vragen waar we nooit antwoord op zullen krijgen. Weet je wel hoeveel pijn dat doet?

Ineens herinner ik me een gesprek met mijn oma in de badkamer. ‘Waarom wil je je verjaardag niet meer vieren oma, kadootjes krijgen is toch leuk oma?’ Als klein meisje snapte ik hier niks van, wat was er nou leuker dan kadootjes krijgen?  Nu, 25 jaar later, snap ik het opeens. Je verjaardag vieren is helemaal niet leuk meer als je één van je ouders niet meer hebt. Op een dag niet ver weg zal er een klein meisje continue aan m’n rok trekken met de vraag: ‘Waarom dan mama?’  En precies deze vraag herhaalt zich de godganse dag door mijn hoofd. ‘Waarom dan mama?”

Weten zullen we het nooit, ik hoop dat het voor jou nu beter is waar je bent en die rust gun ik je echt. Maar god mam wat mis ik je en wat raakt het me enorm wetende dat je nooit mijn dochter vast zal houden, dat ik je nooit meer kan bellen als ik ziek ben zoals ik dat nog altijd deed. Dat je nooit meer een leuke kaart zal sturen voor mijn verjaardag en dat ik je nooit meer zal zien. En wat frustreert het me enorm dat de winkels nog steeds muziek draaien, dat mensen nog steeds dansen op festivals en dat de dagen nog steeds veranderen in de nachten..

 

 

 

Standaard

Rewired brains

Weet je dat je hersenen hetzelfde stofje aanmaken als je verliefd bent als dat ze aanmaken als je een shot heroïne neemt? Vanzelfsprekend dat ik nooit heroïne heb gebruikt en may I add never will, maar ik geloof het. Hoe ver gaat een junk voor een shot heroïne? Grenzeloos ver. En laat dat nou ook gebeuren in de liefde.

I used to think it was just me. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik het om me heen zie gebeuren. We smachten naar een tweede (of twintigste) shot heroïne, naar de rush die dat geeft wetende dat de low zo ontzettend laag is, dat we niks anders kunnen dan weer een shot nemen. De vrouw die zegt haar man alleen te vergeven dat hij vreemd is gegaan, als hij per direct met haar trouwt. De man die kinderen wil om te voorkomen dat zijn vrouw verliefd wordt op een ander. De honderden excuses die je jezelf hoort maken, wanneer je weet dat jij niet eens iets verkeerds hebt gedaan. Maar wat als de ander weggaat en je na al die tijd weer alleen op de bank zit in je net geverfde nieuwe koophuis? De bank die je samen in elkaar hebt gezet welteverstaan.

Wat gebeurt er met onze hersenen wanneer wij verliefd zijn en waarom is het zo moeilijk om normaal te doen? Om logisch na te denken, rationele keuzes te maken en niet 300 keer naar je telefoon te staren in de hoop dat vriendlief of exlul je een bericht stuurt? ‘These days all I do is wondering if you’re bending over backwards for someone else’ los van het spannende sexleven van Drake geeft het ook weer dat verloren liefdes en de pijn die dat met zich meebrengt op elk niveau te zien zijn. Zelfs als iemand je wilt laten geloven dat het slechts een ‘hotline bling’ was.

Clearly it doesn’t matter hoe rijk, mooi, slim of geliefd we zijn. We zijn altijd aan het strijden om die volgende shot heroïne. En sommige mensen hebben de naald onder controle en anderen niet, that is just the way it is. The thing is soms moeten we ook maar gewoon toe durven geven dat we verliefd zijn en it makes us do crazy things. En als je je afvraagt waarom je wéér verliefd bent geworden op iemand die wederom niet de ware blijkt te zijn, mag je jezelf best even herinneren aan het feit dat het niet jouw schuld is, it is the rewired brain. The side effect van al het ingenomen heroïne zorgt er gewoon voor dat die mintgroene muren op je af komen. Which is pretty sad, maar het goede nieuws is als je een tijdje clean bent, trap je er nooit meer in? Toch?

 

 

 

Standaard

Mijn groene hart

Nadat iemand zo grappig is geweest om met mijn telefoon elke jongen op Tinder in een straal van 5 km (ja 5 km, verder vind ik teveel moeite) naar rechts te swipen en ik na 62 matches me een weg door de berichten worstel, viel 1 ding me op. Mijn blog (die vermeld staat onder mijn foto) wordt ontzettend vaak bekeken sinds ‘ik’ met iedereen match. Nu klinkt het allemaal wat ongeloofwaardig en eerlijk gezegd kost het me ook te veel tijd om 62 keer hetzelfde te zeggen, maar had ik geweten dat het me zoveel positieve reacties op mijn blog had opgeleverd, was ik misschien iets vrijgeviger geweest met mijn groene hartjes.

Het is niet zo dat ik kieskeurig ben, ook al hoef ik me voor de gemiddelde ex niet te schamen, maar ik geloof er gewoon niet in. Ik geloof niet dat je iemand naar rechts stuurt omdat zijn foto mooi is en daar een relatie uit kan ontstaan. Tenminste niet voor mij. Ik ben echt niet naïef, ik weet dat uiterlijk belangrijk is. Maar er zijn zoveel dingen die belangrijker zijn en die zie je niet op de foto. ‘Wat doe je dan op Tinder?’ vragen ze me enigszins beledigd of verontwaardigd. Omdat ook ik, net als jullie maar een mens ben. Omdat ik iets niet af wil schieten als ik het geen kans heb gegeven. En so I did a year ago en nu mag ik dus concluderen dat het niks voor mij is. Waarom ik mijn account niet wis? omdat jij dit waarschijnlijk niet zou lezen als ik het wel deed! En daar is de oppervlakkigheid weer van de mens anno nu. Ik denk dat wat er uit mijn mond komt, ook al moet ik ook af en toe eens een slot op dat ding zetten, veel leuker is dan hoe ik op de foto sta. Arrogant? Onzeker? Nee en nee. Ik weet dat ik méér ben dan een mooie meid op de foto.

Zojuist las ik een artikel over anabolen. De jongens vertelden allemaal onafhankelijk van elkaar hoeveel meer sex ze hadden, nu ze eruit zagen als en opgeblazen Ken. Toeval? Nee tuurlijk geen toeval, maar als je je hersenen een zou gebruiken voor iets anders dan anabolen spuiten zou je ook meer sex kunnen krijgen. Het heeft niks te maken met hoe je eruitziet, maar hoe je je voelt. En als jij een bang onzeker jongetje bent omdat je geen spierbundels in je nek hebt (want dat zo ontzettend sexy?) hoe zie je dat dan voor je? Wat zou er gebeuren als je eens geen spuit in je bil zet, maar een spuit in je hersenen? Bij wijze van spreken dan. Ik verbaas me er continu over hoe vol mijn Facebook/Instagram en Twitter staan met foto’s van gespierde mannen en vrouwen. Draait het tegenwoordig alleen nog maar hierom? Hoe lang duurt het nog voordat we een Tinder voor mensen met een vetpercentage onder de 15 kunnen downloaden of een datingsite voor de gespierden? Ik sport ook minstens 4 keer per week en soms probeer ik ook fruit te eten in plaat van een gevulde koek. Ik zeg echt niet dat we massaal aan de friet met mayo moeten gaan, maar waar is de balans?

Wanneer je hersenen goed functioneren zou je de balans moeten kennen en ik denk niet dat die ontstaat door dagelijks 600 squats te gaan doen of jezelf vol gaat spuiten met anabolen. Eerlijk denk ik dat we er allemaal dommer en leger op worden als deze hype zich nog verder ontwikkelt. Ik eet m’n zakje paaseitjes op en ga weer over tot de orde van de dag. En voor alle 62 Tindermatches: het ligt niet aan jullie, ik ben gewoon niet zo vrijgevig met mijn groene hart. Maar ik vind het leuk om te zien dat mijn blog massaal wordt bekeken sinds dit gebeuren.

Standaard

Je suis monogaam

‘Mijn vrouw valt op negers’ zei hij tegen me. We stonden in een bar en de muziek stond hard. In eerste instantie dacht ik dat ik hem niet goed gehoord had. ‘Je vrouw valt op negers, zei je dat nou?’ antwoordde ik. ‘Ja, heeft ze altijd gedaan, ik ben de enige blanke man waarop ze is gevallen, maar in principe valt ze niet op blanke mannen. De mannen met wie zij gaat, zijn dus ook geen van allen blank.’ Ik was gefascineerd. Hier tegenover me stond een blonde man me te vertellen dat hij niet alleen een open relatie had, maar ook nog eens getrouwd was met een vrouw die in principe alleen maar op donkere mannen viel en daarmee het bed deelde. De man in kwestie heeft een vaste minnares al jaren en daarnaast deelt hij regelmatig het bed met nog meer andere vrouwen. Zijn vrouw heeft een minnaar die regelmatig over de vloer komt en spendeert soms de nacht met weer een andere man. En zowel hij als zij hebben hier geen enkel probleem mee.

Ik roep al jaren dat de mens niet gemaakt is om monogaam te zijn en wat me opvalt is dat de meeste mannen dit beamen. Met de man kan ik over dit onderwerp praten. Met de meeste vrouwen niet, hoe feministisch we ook zijn anno 2015, over monogamie valt niet te twisten. Ze geloven nog steeds in huisje, boompje beestje met één en dezelfde man en willen er verder eigenlijk niet over nadenken. Monogamie is ontstaan in de natuur, omdat het destijds (tientallen, zo niet honderden jaren geleden) handig, zo niet noodzakelijk was om een vaste partner te hebben. Het ontstaan voor monogamie heeft veel verschillende verklaringen. Één verklaring is het voorkomen dat onze kinderen vermoord worden (infanticide). Bij deze theorie blijft de man bij de vrouw met wie hij gepaard heeft, zodat de vrouw en hun kinderen beschermd worden tegen rivaliserende mannetjes die hun kroost willen vermoorden. Dit omdat de vrouwtjes die zuigelingen hebben niet ovuleren en daardoor niet meer vruchtbaar zijn. Door het vermoorden van de zuigelingen kwam de normale hormonale cyclus weer op gang en kon er weer gepaard worden. Een andere theorie is dat de twee verschillende geslachten ver uit elkaar zouden gaan leven als ze elkaar niet nodig zouden hebben en er dan helemaal geen voortplanting meer zou zijn. Maar omdat de vrouwtjes ver uit elkaar zwierven lukte het de mannetjes niet om meerdere vrouwtjes aan de haak te slaan, dus bleven zij maar bij één vrouwtje. Wat de oorzaak ook is, feit is dat die redenen niet meer gelden. Soms hoor je vreselijke berichten op het nieuws, maar in principe hoeven we niet met z’n allen onze stiefvader te vrezen. Daarnaast zwerven vrouwen tegenwoordig niet meer ver uit elkaar, maar zijn met bosjes te vinden bij een Justin Bieber concert. En in deze tijd van overpopulatie is het niet meer van toepassing om monogaam te moeten zijn. We hoeven niet te vrezen dat we ons niet meer kunnen voortplanten. Er zijn zelfs theorieën dat we over een aantal decaden allemaal homofiel zijn om op deze manier de voortplanting tijdelijk te reduceren.

Waarom vinden wij nog steeds dat monogaam de regel is en kijken we afkeurend naar mensen die geloven in polygynie (man met meerdere vrouwen), polyandrie (vrouw met meerdere mannen) of polygynandrie (zowel man als vrouw met meerdere partners)? Slechts 3 tot 5% van de zoogdieren is monogaam en zelfs dit percentage daalt. Veel vrouwen halen de zwaan erbij wanneer dit onderwerp aan bod komt. Zwanen blijven hun hele leven bij één partner en als die overlijdt blijven zij altijd alleen. Maar uit nieuw onderzoek naar DNA bij zwanen is gebleken dat ook de zwaan niet monogaam is. Kinderen blijken een ander soort DNA te hebben, waaruit geconcludeerd kan worden dat zelfs zwanen vreemdgaan anno nu. Waarom doen wij mensen nog zo moeilijk hierover? Er spelen natuurlijk veel dingen mee, denk aan jaloezie, het willen hebben van zekerheid en natuurlijk het droomplaatje wat wij hebben van twee mensen die nog lang en gelukkig leven. Maar weten we ondertussen niet al lang dat ‘lang en gelukkig leven’ alleen in sprookjes bestaat? Tenzij je de regels verandert. Geen relaties meer verbreken omdat manlief met zijn secretaresse het bed deelt, want dit is geen uitzondering op de regel.

Deze man en zijn vrouw die op donkere mannen valt hanteren dit en in alle eerlijkheid ze zagen er beiden gelukkig uit. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet tegen monogamie. Ik denk alleen dat we onszelf voor de gek houden. Wij zijn niet gemaakt om monogaam te zijn, waarom gaan er anders zoveel mensen vreemd? Ik ken bijna geen één man die niet vreemdgaat (sorry ladies). En geloof me, vrouwen zijn net zo erg. Vrouwen zeggen het minder snel tegen iemand en doen het in het geniep, maar ze doen het! En opvallend vaak zijn dat dezelfde vrouwen die zo hard roepen dat de mens wel gemaakt is om monogaam te zijn..

Standaard